Die fijne geur, ook wel petrichor genoemd, wanneer regen op warme stenen of verse aarde valt, die was er gisteren toen ik naar de Rechtbank ging voor de beëdiging. Doorweekt van najaarsregen kwam ik daar aan. Wat een aardige mensen allemaal. Het leek wel een beetje op een minivliegveld, zo goed was het beveiligd. Het was Babsenwoensdag en we werden wel met zeven tegelijk beëdigd. We mochten kiezen voor de belofte of voor de eed en ik koos voor het laatste, met de woorden: “zo waarlijk helpe mij God almachtig”…
Daarna gingen drie van ons naar het gemeentehuis in Domburg, voor een minicursus Trouwambtenaar. We kregen uitgebreid uitleg en we ontvingen de benodigde documentatie. Ook zagen we de toga, die we mogen lenen (een rode of een blauwe). Het was heel erg leuk kennis te maken met sympathieke toekomstige collega’s en nog leuker weer iets nieuws te leren.
Vertrouwen in het proces, dat heb ik wel, al krijg ik best wat kritische vragen op me afgevuurd. Ik werk als docente Nederlands in het voortgezet onderwijs, dus mensen vragen zich af wat voor gekke combinatie dat is, als schrijver/spreker van rouw- en trouwteksten… maar het is best een logische stap, als je denkt aan: liefde voor taal en liefde voor mensen en aan woorden die verbinden.
Antonia





